تعمید روح القدس

 

این پرسشی است که در زمانه ما، دیر یا زود از کسی که مسیحی شده پرسیده خواهد شد. این پرسش مرتبا به وسیله مسیحیان کاریزمات که از تجربیات خود با روح القدس هیجان زده هستند مطرح می شود.
ایده ای که روزی عمدتا به ایجاد کلیساهای پنطیکاستی انجامید، اینک برای جمع وسیعی از ایمانداران، از اهمیتی اساسی برخوردار شده است. جنبش پنطیکاستی نو، تقریبا در همه شعب مسیحی نفوذ کرده است. احساسی حاکی از هیجان و بیداری روحانی، معمولا این کشفِ تَر و تازه حضور و قدرت روح القدس در کلیسا را همراهی می کند.
مسیحی کاریزمات، معمولا – اما نه همیشه – تعمید روح القدس را به مثابه کار ثانویه ای در زمینه “فیض تلفی می کند”، کاری متمایز از تولد تازه و تبدیل شدن.
تعمید مزبور، کاری از روح القدس و در دسترس همه مسیحیان است اما همه خود را شایسته آن نمی کنند. کاریزمکاتیک ها به دو دسته تقسیم می شوند:
(اول) دسته ای که سخن گفتن به زبانها (دوم) و دسته دیگر بروز علائمی دال بر داشتن آن ((تعمید)) را لازم می دانند.
و البته پنطیکاستی ها نمونه هایی نیز از کتاب اعمال رسولان باب ۲ با تفسیری غلط و اشتباه از (تولد تازه و تعمید روح) برای اثبات این ادعا می آورند.

حال مشکل این تفسیر اشتباه در کجاست؟!

مشکل در وجه تمایز «فاصله زمانی» بین تولد تازه توسط روح القدس (یعنی احیای روح مرده و حیات تازه) و تعمید روح القدس (آماده سازی و تقویت قوم خداوند برای خدمت) می باشد.
که کلیساهای جنبشی بر اساس آن جنبش تعمید روح را راه اندازی کرده اند.
این نظریه که تعمید روح القدس در زمانی جدا از تولد تازه اتفاق می افتد فاقد اعتبار الهیاتی می باشد.
از زمان رسولان، تعلیم معمول این بوده که مسیحیان به موازات تولد تازه، توسط روح القدس تقویت می شوند. لازم نیست که ایمانداران متعاقب تبدیل شدن، در پی کار ثانویه خاصی مبنی بر تعمید روح باشند.
هر فرد مسیحی بسته به میزانی که آغوش خود را به روی روح می گشاید، کم و بیش از روح پر است.

پس دلیل تصویر تعمید روح در اعمال رسولان باب ۲ به خاطر چه بود؟

ایمانداران نخستین تصور نمی کردند که سامریان، خداترسها و شاگردان غیر یهودی یحیی، بتوانند مسیحی باشند. بنابراین تعمید روح القدس موجب شد که عضویت آن جماعات را در کلیسا تایید کند.
پس، از آنجا که هر یک از آن جماعات، تعمید روح القدس را به همان شیوه ای تجربه کرده بودند که یهودی تباران در پنطیکاست، نمی توان منکر عضویت ایشان در کلیسا شد. حتی خود پطرس نیز در خانه کرنیلیوس وقتی تعمید روح را دید به این نتیجه رسید که دیگر مانعی برای عضویت کامل آنان در کلیسا وجود ندارد (اعمال رسولان ۴۷:۱۰)

نتیجه گیری:

صحنه های پیاپی تعمید روح القدس را که بعد از روز پنطیکاست واقع شدند، باید به عنوان الحاقیه ای بر پنطیکاست تلقی نمود، الحاقیه ای که در بستر آن، کل بدن مسیح عطایایی برالی خدمت گرفت. در کلیسا عهد جدید تک تک ایمانداران به زبانها سخن نمی گفتند، هرچند فرد فرد مسیحیان از روح القدس عطایا گرفتند.
و چنین بود که نبوت یوئیل تحقق یافت (اعمال رسولان ۱۶:۲-۲۹).

– شبان آر. سی. اسپرول
دکتر الهیات سیستماتیک
حقایق اساسی ایمان مسیحی

Leave a Comment