افسسیان ۱۱:۴ در باب رسولان و انبیا و شبانان در کلیسا

 

 

 

 

تفسیری با ارجاع کتاب مقدسی از (افسسیان ۱۱:۴)

«و اوست که بخشید برخی را به عنوان رسول، برخی را به عنوان نبی، برخی را به عنوان مبشر، و برخی را به عنوان شبان و معلّم،»

 

مسیح به نشانۀ تحقق کامل ارادۀ پدرش از این اقتدار و حاکمیت برخوردار است تا به آنانی که برای خدمت در کلیسایش فرا خوانده است عطایای روحانی بخشد (آیات ۷ و ۸). او هم عطایا را به کلیسا بخشید هم مردانی را که صاحب عطایا بودند.

رسولان

این اصطلاحی است که به طور خاص در اشاره به دوازده شاگردی به کار میرفت که مسیح را پس از رستاخیزش به چشم خود دیده بودند (اعمال ۲۲:۱). متیاس که جانشین یهودا گشت نیز از جمله رسولان بود. بعدها، پولس نیز به شکلی منحصر به فرد در مقام رسول غیر یهودیان برگزیده شد (غلاطیان ۱۵:۱-۱۷) و از رسولان به شمار آمد. او نیز در لحظه نجات یافتنش در راه دمشق، به گونهای معجزه آسا، با عیسی روبه رو شد (اعمال ۱:۹؛ غلاطیان ۱۵:۱-۱۷). این رسولان به طور مستقیم از جانب مسیح انتخاب گشتند. از اینرو، «رسولان مسیح» خوانده می شدند (غلاطیان۱:۱، اول پطرس ۱:۱).

 

ایشان سه مسوولیت اصلی بر عهده داشتند:

  •  بنیان نهادن کلیسا (۲۰:۲)؛
  •  اعلام و نگارش کلامی که به آنها الهام شده بود (۵:۳؛ اعمال ۲۸:۱۱؛ ۱۰:۲۱، ۱۱)؛
  •  مهر تأیید زدن بر آن کلا م، ازطریق آیات و معجزات (دوم قرنتیان ۱۲:۱۲ اعمال ۶:۸-۷؛ اعمال ۳:۲-۴).

 

در کلیسای اولیه، واژۀ رسول در مفهومی کلی تر برای مردانی چون برنابا (اعمال ۴:۱۴)، سیلاس (اول تسالونیکیان ۶:۲)، تیموتائوس (اول تسالونیکیان ۶:۲)، و سایرین (رومیان۷:۱۶؛ فیلیپیان ۲۵:۲) نیز به کار میرفت. ایشان «ُرُسل [رسولان] کلیساها» نامیده شدند(دوم قرنتیان ۲۳:۸)، ولی مانند آن سیزده تن «رسولان عیسی مسیح» خوانده نمی شدند. خدمت رسولان دایمی نبود، به این معنی که پس از مرگشان جانشین نداشتند.

انبیا

انبیا ایمانداران معمولی نبودند که از عطیه نبوت برخوردار باشند، بلکه مردانی بودند که در کلیسای اولیه مأموریت مخصوص داشتند. به نظر میرسد وظیفه نبی این بود که فقط در کلیسای محلی خدمت کند. ایشان مانند رسولان «فرستاده شده» نبودند (اعمال ۱:۱۳)، اما با تکمیل شدن عهد جدید خدمت آنها نیز مانند خدمت رسولان متوقف گشت. انبیا گاه مکاشفه ای عملی و مستقیم از جانب خدا را برای کلیسا بیان میداشتند (اعمال ۲۱:۱۱-۲۸) یا مکاشفه قبلی را شرح میدادند و تفسیر می نمودند (اعمال رسولان ۱:۱۳ به این نکته اشاره میکند). اما این انبیا کسانی نبودند که کلام خدا بدیشان الهام شده باشد. اعتبار پیغامهای ایشان باید از سوی انبیای دیگر سنجیده می شد (اول قرنتیان ۳۲:۱۴) و باید با تعلیم رسولان هماهنگ می بود (آیه ۳۷). رسولان و انبیا جای خود را به مبشران و شبانانی سپردند که کلام خدا را تعلیم میدادند.

مبشران

یعنی مردانی که مژدۀ نجات ابدی در عیسی مسیح را به بی ایمانان اعلام میکنند (در مورد کاربرد این واژه: رجوع کنید به اعمال۸:۲۱؛ دوم تیموتائوس ۵:۴). فعلی که از این واژه گرفته شده است، یعنی «بشارت دادن انجیل» پنجاه و چهار بار و اسم «انجیل» هفتاد و شش بار در عهدجدید به کار رفته است.

شبانان و معلمان

بهتر است هر دو واژه را یک خدمت، که همانا رهبری کلیسا است، به حساب آوریم. در زبان یونانی، حرف «و» میتواند «به طور خاص» معنا شود (اول تیموتائوس ۱۷:۵). واژۀ «شبان» در معنای معمولش معادل «کشیش» است. در نتیجه، این دو وظیفه باهم به معنای شبانی است که وظیفه تعلیم را بر عهده دارد. «شبان» کسی است که در اقتدار «شبان اعظم» که عیسی مسیح است خدمت می کند (عبرانیان ۱۳:۲۰و۲۱؛ اول پطرس ۲۵:۲). کسی که عهده دار این خدمت است «رهبر» و «اُسقف» نیز نامیده میشود. کتاب اعمال رسولان ۲۸:۲۰ و رساله اول پطرس۲:۵-۱ هر سه عنوان را در کنار یکدیگر آورده اند.

 
 
– تفسیر عهد جدید
دکتر جان مک آرتور

Leave a Comment